Historia Świątyni w Detroit
Wielka Loża Michigan posiadała wcześniej swoją siedzibę przy Lafayette Street w Detroit. Jednak dynamiczny rozwój działalności masońskiej, a w szczególności różnych stowarzyszeń powiązanych, takich jak Shriners (organizacja paramasońska rekrutująca członków posiadających 32. stopień Rytu Szkockiego Dawnego Uznanego), skłonił masonów z Michigan do podjęcia w 1908 roku decyzji o budowie ogromnego, wielofunkcyjnego gmachu.
Zakupiono działkę przy Bagg Street (obecnie Temple Street, w dzielnicy Cass Corridor). Projekt powierzono architektowi George’owi D. Masonowi (nazwisko wręcz prorocze!), który zasłynął budową wielu kościołów w stylu neogotyckim. To właśnie ten styl wybrano dla Świątyni masońskiej. Rozpoczęto zbiórkę funduszy, która przyniosła imponującą kwotę 2,5 miliona dolarów (co w dzisiejszych realiach odpowiada blisko 40 milionom dolarów). Wystrój wnętrz powierzono kilku artystom, z których najważniejszym był włoski rzeźbiarz Corrado Parducci.
Prace fundamentowe rozpoczęto w Święto Dziękczynienia 1920 roku (czwarty czwartek listopada, czyli 25 listopada). Kamień węgielny położono uroczyście 19 września 1922 roku, używając kielni, którą George Washington posłużył się przy wmurowaniu kamienia węgielnego pod Kapitol w 1793 roku (użyto jej również w 1868 roku przy budowie Świątyni masońskiej w Filadelfii). Budynek zainaugurowano w Święto Dziękczynienia 1926 roku, które w tamtym roku również przypadało 25 listopada.
Zewnętrzna fasada świątyni w Detroit
Architektura Świątyni w Detroit
Utrzymana w stylu neogotyckim Świątynia w Detroit liczy 16 pięter i osiąga wysokość 64 metrów. Posiada oddzielne, 10-piętrowe skrzydło przeznaczone wyłącznie na potrzeby Shriners International. W budynku znajduje się 1037 różnych pomieszczeń, w tym siedem sal obrzędowych o zróżnicowanej stylistyce (egipskiej, renesansowej, gotyckiej, romańskiej…), wielka świątynia Rytu Szkockiego Dawnego Uznanego, świątynia dla Arki Królewskiej, pomieszczenia dla komandorii Templariuszy oraz kaplica będąca miniaturą Opactwa Westminsterskiego.
W obiekcie znajdują się również przestrzenie przeznaczone do użytku publicznego, takie jak dwie sale balowe, restauracja, kawiarnia, ogromne audytorium na 4400 miejsc oraz trzy teatry. Co bardziej zaskakujące, w budynku mieści się także sala sportowa, szesnastotorowa kręgielnia, przestrzeń biurowa oraz galeria handlowa.
Budynek wielofunkcyjny
Świątynia w Detroit jest regularnie udostępniana zwiedzającym w ramach wycieczek z przewodnikiem (bilet wstępu kosztuje 25$), a jej przestrzenie można wynajmować na śluby, spotkania firmowe, spektakle i koncerty. Podobnie dzieje się na przykład w Świątyni w Filadelfii.
Jednak to, co najbardziej zaskakuje europejskich masonów, to fakt, że można tu po prostu zrobić zakupy w galerii handlowej, uprawiać sport, zagrać w kręgle czy wynająć biuro w tym imponującym gmachu.
Świątynia w Detroit jest zatem w pełni zintegrowana z życiem miasta. Choć sale obrzędowe pozostają ściśle masońskie, sam budynek jest szeroko otwarty dla osób postronnych, oferując przestrzeń do codziennych aktywności. To piękny przykład wolnomularstwa, które nie zamyka się w sobie, lecz aktywnie uczestniczy w życiu społecznym. Data rozpoczęcia prac i inauguracji budynku jest pod tym względem znacząca: masoni z Detroit nie wybrali daty masońskiej (np. świętojańskiej), lecz dzień święta o charakterze patriotycznym, bliskiego sercu każdego Amerykanina – Święto Dziękczynienia.
