Życie Laury Ingalls Wilder
Życie Laury Ingalls Wilder było pełne wyzwań i trudów, co było typowe dla wielu amerykańskich rodzin pionierskich. Laura urodziła się 7 lutego 1867 roku w Pepin w stanie Wisconsin. Była drugim z pięciorga dzieci: Mary Amelii, Laury Elizabeth, Caroline Celestii (zwanej Carrie), Charlesa Fredericka (zmarłego w dzieciństwie) oraz Grace Pearl. Jej skromna rodzina była głęboko zakorzeniona w historii Ameryki: jej ojciec, Charles Philipp Ingalls (1836-1902), był potomkiem rodziny Delano, z której wywodził się prezydent USA Franklin Delano Roosevelt (1882-1945), a także dalekim krewnym prezydenta i generała Unii Ulyssesa S. Granta (1822-1885). Jej matka, Caroline Lake (1839-1924), z domu Quiner, była bezpośrednią potomkinią Richarda Warrena, jednego z pielgrzymów, którzy przybyli na statku Mayflower w 1620 roku.
W 1869 roku rodzina opuściła Wisconsin, przenosząc się na krótko do Missouri, następnie w 1870 roku do Kansas, by w 1871 roku wrócić do Wisconsin. W 1874 roku osiedlili się w Walnut Grove (Minnesota) – to właśnie tam serial telewizyjny umiejscawia większość akcji.
Dwa kolejne lata nieurodzaju zmusiły rodzinę do emigracji do Burr Oak (Iowa) w 1876 roku, gdzie przez około rok pracowali w hotelu. W 1877 roku wrócili do Walnut Grove, gdzie Charles pracował jako rzeźnik i został sędzią pokoju. W 1879 roku podjął pracę na kolei, co wiązało się z kolejną przeprowadzką, tym razem do De Smet (Dakota). To tam Charles, Caroline oraz ich niewidoma córka Mary spędzili resztę życia.
Rodzina Charlesa i Caroline Ingallsów. W centrum, stojąca, Laura.
W De Smet dzieci Ingallsów mogły wreszcie regularnie uczęszczać do szkoły, choć dzięki wykształceniu matki, która była nauczycielką, nie pozostawały bez edukacji. W grudniu 1882 roku Laura sama została nauczycielką, mając niespełna 16 lat. Uczyła przez dwa lata, lecz w 1885 roku poślubiła Almanzo Wildera (1857?-1949), brata swojej dawnej nauczycielki, co zmusiło ją do porzucenia kariery pedagogicznej. W tamtych czasach zamężne kobiety nie miały prawa nauczać.
5 grudnia 1886 roku Laura urodziła córkę Rose, jednak los nie oszczędzał młodej pary. W 1888 roku ciężka dyfteryt pozostawił Almanzo częściowo sparaliżowanego, przez co do końca życia musiał poruszać się o lasce. W 1889 roku urodziło im się drugie dziecko, które zmarło dwanaście dni później. Nastąpiła seria katastrof: pożary, które zniszczyły stodołę, a potem dom, oraz okresy suszy. W 1890 roku, zadłużeni i wyczerpani, Wilderowie przenieśli się do rodziców Almanzo w Spring Valley (Minnesota), a następnie do Florydy, mając nadzieję, że tamtejszy klimat pomoże Almanzo. Okazał się on jednak zbyt wilgotny, więc w 1894 roku wyruszyli do Mansfield (Missouri).
W Mansfield ich życie wreszcie się poprawiło. Po zakupie niezagospodarowanej ziemi w pobliżu miasta, zajęli się sprzedażą drewna, a następnie rozwinęli sadownictwo, produkcję mleczarską i hodowlę kurcząt. Osiągnęli poziom zamożności, jakiego wcześniej nie znali. Laura zaangażowała się w życie lokalnej społeczności, stając się rzeczniczką stowarzyszeń rolniczych i uznaną ekspertką w dziedzinie hodowli drobiu.
W 1911 roku gazeta „Missouri Ruralist” poprosiła Laurę o artykuł, co zapoczątkowało jej piętnastoletnią karierę felietonistki. W swoich tekstach poruszała tematy takie jak życie rodzinne, warunki pracy rolników, Wystawa Światowa w San Francisco w 1915 roku, I wojna światowa oraz poprawa sytuacji kobiet.
Sklep wydaje i rozpowszechnia relacje oraz świadectwa życia w loży. Zobacz kolekcję.
W 1930 roku Laura przedstawiła swojej córce, Rose Wilder Lane (1886-1968), która była już pisarką i dziennikarką, rękopis autobiograficzny opisujący jej dzieciństwo, zatytułowany „Kiedy babcia była małą dziewczynką”. Wydawca Rose, Harper & Brothers, był bardzo zainteresowany, sugerując jedynie rozszerzenie tekstu i zmianę tytułu na „Domek w wielkim lesie”. Pod tym tytułem pierwsza powieść autobiograficzna Laury Ingalls Wilder ukazała się w 1932 roku. W latach 1933–1943 wydano siedem kolejnych tomów tworzących sagę rodziny Ingallsów. Tytuł trzeciej książki, „Domek na prerii” (1935), stał się tytułem zbiorczym dla całej serii. Po śmierci autorki opublikowano kolejne jej pisma, w tym dziennik z okresu między De Smet a Mansfield oraz „Cztery pierwsze lata” (1971), uważane za dziewiąty tom sagi.
Sukcesy literackie Laury zapewniły Wilderom bezpieczeństwo finansowe i spokojną starość w Mansfield. Sprzedawszy większość gospodarstwa, pozostawili sobie jedynie niewielką hodowlę oraz uprawę kwiatów i warzyw. Almanzo Wilder zmarł w 1949 roku, a Laura, cierpiąca na ciężką cukrzycę i problemy z sercem, odeszła 10 lutego 1957 roku. Oboje zostali pochowani w Mansfield.
Rodzina Laury Ingalls Wilder a świat masoński
Jak się okazuje, wielu członków rodziny Laury Ingalls Wilder należało do wolnomularstwa lub stowarzyszeń o inspiracji masońskiej. Ten aspekt historii rodzinnej jest mało znany szerokiej publiczności i zasługuje na bliższe przyjrzenie się.
Ciągłe przeprowadzki rodziny Ingallsów nie sprzyjały trwałemu zaangażowaniu w jakiekolwiek stowarzyszenia. Jednak od 1879 roku rodzina znalazła stabilizację w De Smet. To właśnie w tamtejszej loży Charles Ingalls został przyjęty do grona masonów w 1885 roku. Jego żona Caroline i córka Carrie wstąpiły do Eastern Star w 1891 roku. W 1893 roku Charles Ingalls i Laura zostali przyjęci do Kapituły Eastern Star.
Laura i Almanzo Wilder
Laura uczęszczała do Kapituły w De Smet tylko przez rok, ponieważ w 1894 roku wraz z mężem opuściła miasto. Kontynuowała jednak swoje zaangażowanie w Mansfield, gdzie w 1897 roku została afiliowana do tamtejszej Kapituły Eastern Star. Ponad dwadzieścia pięć razy pełniła funkcje urzędnicze i trzykrotnie była Dostojną Matroną (przewodniczącą Kapituły). Jej mąż Almanzo został przyjęty do loży w Mansfield w 1898 roku, a do Eastern Star dołączył w 1902 roku. Opuścili zakon dopiero w 1931 roku, prawdopodobnie z powodu niemożności opłacania składek w wyniku Wielkiego Kryzysu.
Biżuteria Zakonu Gwiazdy Wschodniej oraz loży amerykańskich znajduje się w naszym katalogu. Zobacz kolekcję.
Wartości takie jak „rodzina, wiara, edukacja, miłosierdzie, odwaga, niezależność, patriotyzm, siła i samodoskonalenie”, propagowane przez Eastern Star, były wartościami, których Laura Ingalls Wilder broniła przez całe życie, nawet przed wstąpieniem do zakonu. Promowała je również w innych organizacjach, do których należała.
Wrażliwość polityczna i religijna Laury Ingalls Wilder
Wartości te kierowały również jej zaangażowaniem obywatelskim i poglądami politycznymi. Choć sympatyzowała z Demokratami, odsunęła się od partii po wprowadzeniu New Deal przez Franklina Delano Roosevelta, mającego przeciwdziałać skutkom Wielkiego Kryzysu. Zarzucała mu zbyt dużą ingerencję w życie prywatne obywateli i wraz z córką, Rose Wilder Lane, uważana jest za jedną z prekursorek amerykańskiego ruchu libertariańskiego XX wieku.
Laura Ingalls Wilder
Laura Ingalls Wilder broniła również praw kobiet i była zdecydowanie kobietą swoich czasów. Co ciekawe, przyjęcie Laury do Eastern Star miało miejsce w tym samym roku, w którym w Paryżu Maria Deraismes i Georges Martin inicjowali szesnaście kobiet, kładąc podwaliny pod wolnomularstwo mieszane. Wyróżniła się również sprzeciwem wobec segregacji rasowej, wywołując skandal w Mansfield, gdy publicznie uścisnęła dłoń czarnoskórego mężczyzny, co w tamtych czasach było nie do pomyślenia.
