Początki Wielkiej Loży Narodowej Francji
W 1877 roku Wielki Wschód Francji zniósł obowiązek wiary w Boga, pracy na Chwałę Wielkiego Architekta Wszechświata oraz eksponowania Biblii podczas rytuałów masońskich. Poszedł tym samym w ślady podobnej decyzji podjętej przez Wielki Wschód Belgii w 1872 roku. Francuska masoneria zdecydowanie skręciła w lewo, przyjmując coraz bardziej otwarcie antyklerykalne stanowisko. Większość ówczesnych francuskich wolnomularzy definiowała się wyraźnie jako republikanie i demokraci, a niektórzy flirtowali nawet z anarchosyndykalizmem (w Wielkiej Loży Symbolicznej Szkockiej). Wielki Wschód Francji nigdy nie posunął się aż tak daleko, ale był bardzo blisko Partii Radykalnej (założonej w 1901 roku), która wówczas zdecydowanie opowiadała się po lewej stronie sceny politycznej.
Jednak we Francji wciąż istnieli wolnomularze, którzy nie podzielali panującego antyklerykalizmu i republikańskiego zapału. Trzech z nich – Édouard de Ribaucourt, Camille Savoire i Gustave Bastard – nawiązało kontakt z Wielką Lożą Szwajcarską Alpina oraz Niezależnym Wielkim Przeoratem Helwecji, ostatnią potęgą aktywną w Rycie Szkockim Rektyfikowanym na świecie. 9 czerwca 1910 roku zostali przyjęci jako Rycerze Dobroczynni Miasta Świętego i otrzymali patenty na odrodzenie rektyfikowanego wolnomularstwa we Francji. 20 czerwca tego samego 1910 roku podjęli próbę reaktywacji ostatniej francuskiej loży, która pracowała w Rycie Szkockim Rektyfikowanym do 1830 roku – “Le Centre des Amis”. Wielki Wschód Francji, początkowo niechętny, zgodził się, aby loża ta przyjęła wspomniany Ryt, a nawet podpisał w tej sprawie porozumienie z Niezależnym Wielkim Przeoratem Helwecji.
Édouard de Ribaucourt został pierwszym Czcigodnym loży “Le Centre des Amis”, która funkcjonowała normalnie do 1913 roku. Wówczas Wielki Wschód Francji próbował narzucić loży nowy rytuał Rytu Szkockiego Rektyfikowanego, oczyszczony z wszelkich aluzji do Wielkiego Architekta Wszechświata. Było to nie do przyjęcia dla Ribaucourta, który bezskutecznie próbował uzyskać od Wielkiego Wschodu zgodę na dalsze stosowanie tradycyjnego rytuału: zerwał wówczas wszelkie relacje z Wielkim Wschodem Francji i zwrócił się ku Zjednoczonej Wielkiej Loży Anglii.
Sklep produkuje dekoracje dla Wielkiej Loży Narodowej Francji. Zobacz kolekcję.
5 października 1913 roku loża “Le Centre des Amis” przekształciła się w Niezależną i Regularną Wielką Lożę Narodową dla Francji i jej Kolonii, która została uznana przez Zjednoczoną Wielką Lożę Anglii 3 grudnia 1913 roku.
Rozwój Wielkiej Loży Narodowej Francji
Tylko jedna loża Wielkiego Wschodu Francji podążyła za nową Obediencją – “Anglaise 204” na Wschodzie Bordeaux. Pozostałe loże, które do niej dołączyły, były lożami Anglików mieszkających we Francji, pracującymi w Rycie Emulacji. Choć projektem Ribaucourta było odrodzenie Rytu Szkockiego Rektyfikowanego, loża “Le Centre des Amis” przez długi czas była jedyną lożą pracującą w tym Rycie w ramach nowej Obediencji, którą jej przeciwnicy chętnie nazywali “Angielską Wielką Lożą Francji”!
W 1948 roku Niezależna i Regularna Wielka Loża Narodowa dla Francji i jej Kolonii przyjęła nazwę Wielka Loża Narodowa Francji, jednak jedna czwarta jej członków wciąż była Anglikami. W 1958 roku siedem jej lóż (w tym loża założycielska “Le Centre des Amis”), kwestionując zbyt silne wpływy angielskie i pragnąc utrzymywać relacje z innymi francuskimi Obediencjami, odłączyło się, by założyć Wielką Lożę Narodową Francji Opera, która później przekształciła się w Wielką Lożę Tradycyjną i Symboliczną Opera. Dopiero w 1965 roku do Wielkiej Loży Narodowej Francji zaczęło wstępować więcej Francuzów, co było następstwem rozłamu w Wielkiej Loży Francji. Ta ostatnia podpisała traktat sojuszniczy z Wielkim Wschodem Francji, a niektórzy jej członkowie, sprzeciwiając się tej decyzji, przeszli do Wielkiej Loży Narodowej Francji, wnosząc przy okazji Ryt Szkocki Dawny i Uznany.
Rekrutacja francuskich członków stale rosła, do tego stopnia, że w 2011 roku Wielka Loża Narodowa Francji osiągnęła liczbę 44 000 członków, przez pewien czas zajmując drugie miejsce wśród francuskich Obediencji masońskich. Jednak w latach 90. Wielką Lożą Narodową Francji wstrząsnęły skandale nieruchomościowe, a niektórzy jej członkowie odeszli, by w 2003 roku założyć Wielką Lożę Tradycyjną i Nowoczesną Francji.
Dekoracje dla dostojników krajowych zebrano tutaj. Zobacz kolekcję.
Od 2012 roku, pod Wielkim Mistrzostwem Jeana-Pierre’a Servela, Wielka Loża Narodowa Francji odbudowała się i zreorganizowała. 6 czerwca 2014 roku Zjednoczona Wielka Loża Anglii przywróciła uznanie dla Wielkiej Loży Narodowej Francji, a w 2015 roku uczyniło to pięć innych Obediencji, które wcześniej zerwały z nią stosunki.
Rytuały praktykowane w Wielkiej Loży Narodowej Francji
Pomyślana początkowo jako Obediencja Rektyfikowana, Wielka Loża Narodowa Francji była początkowo zdominowana przez Ryt Emulacji, a z czasem stopniowo integrowała inne Rytuały: Ryt Francuski, Ryt Szkocki Dawny i Uznany, Ryt York oraz Standardowy Ryt Szkocki.
Jest ona również powiązana z potęgami masońskimi zarządzającymi wysokimi stopniami RZDAU, Rytem Szkockim Rektyfikowanym, Rytem Szkockim Dawnym i Uznanym oraz Rytem Francuskim, a także anglosaskimi Side Degrees (Łuk Królewski, Masoneria Znaku, Żeglarze Łuku Królewskiego, Zakon Stopni Masońskich Sprzymierzonych, Stopnie Kryptyczne…).
